Πόσο εύκολο είναι για έναν άνθρωπο να Ζήσει; Οι πιο ευτυχισμένες μέρες της ζωής του είναι η παιδική ηλικία. Όχι μόνο λόγω της αγνότητας ή της παιδικής φαντασίας, αλλά λόγω της άγνοιας και του «ακαταλόγιστου» που αυτή συνεπάγεται. Με την είσοδο στην εφηβεία, το παιδί αρχίζει να καταλαβαίνει και να μαθαίνει, συνεπώς και να χάνει την πολυπόθητη αθωότητα. Αρχίζει να συνειδητοποιεί ότι δεν υπάρχει Άγιος Βασίλης, ότι ο «θεός» δεν πρόκειται να τον προστατέψει από κάθε είδους κακό, ότι οι γονείς του δεν αποτελούν μορφές εκκοσμικευμένου αγίου και ότι στο εξής τίποτα δεν θεωρείται δεδομένο ∙ για να έχεις κάτι πρέπει να παλέψεις γι’αυτό! Τελειώνει το σχολείο ,και «θεού» θέλοντος και «εαυτού επιτρέποντος», ο νέος ,πια, εισέρχεται σε ένα πανεπιστημιακό ίδρυμα που τον ενδιαφέρει. Τότε ξεκινάει και η διαδικασία της απομυθοποίησης. Περίμενε και προετοιμαζόταν επί δεκατέσσερα σχολικά έτη για να παρουσιαστεί στην κοινωνία και να ξεκινήσει η ζωή του, αλλά συνειδητοποιεί ότι η «αίθουσα αναμονής» τον έμαθε να είναι άνθρωπος για να αποκτηνωθεί «εισερχόμενος» στη Ζωή. Συνεχίζει, όμως, και σπουδάζει τέσσερα ή έξι χρόνια θεωρώντας ότι εκείνος δεν είναι και δεν θα γίνει σαν τους άλλους, τους πνευματικά, ηθικά και συναισθηματικά «πληβείους». Εμμένει στις απόψεις του, και τις υποστηρίζει με ειλικρίνεια απορρίπτοντας κάθε προκατάληψη, δεν απαρνείται την ιδεολογία του για το οικονομικό ή το επαγγελματικό του συμφέρον. Προτεραιότητά του να παραμείνει ειλικρινής και γνήσιος με τον εαυτό του. Την ίδια στιγμή, όμως παρατηρεί ότι αρχίζει να νιώθει ανταγωνισμό με τους συμφοιτητές του, ή να αδιαφορεί για τους επαίτες στους δρόμους της Αθήνας αποστρέφοντας το βλέμμα του κάθε φορά που τυχαίνει να βρίσκονται στο δρόμο του, ανάγοντάς τους μάλιστα σε απατεώνες για να καθησυχάσει την, ακόμα διαμαρτυρόμενη, συνείδησή του. Με το τέλος των σπουδών ξεκινάει ο πραγματικός αγώνας, ο αγώνας της επιβίωσης. Επιβίωση από την αναξιοκρατία, την ημιμάθεια, τη λογοκρισία, το μακαρθισμό, την κυριαρχία του νεποτισμού, αλλά κυρίως από την αποδοχή και το συμβιβασμό με όλα τα παραπάνω. Τελικά, αν είναι «τυχερός» καταφέρνει να εξασφαλίσει μια αξιοπρεπή επαγγελματική θέση, αγωνιώντας πλέον μόνο για το μηνιαίο μισθό, και για το ασφαλιστικό, ενώ θεωρεί μη κερδοφόρο και ουτοπικό να ασχολείται με «πομφόλυγες», όπως το δίκαιο, η ανθρωπιά, η ταύτιση του φαίνεσθαι με το είναι, αλλά και η διατήρηση ενός «είναι».
Όποιος δεν αντιλαμβάνεται αυτή τη σταδιακή αλλαγή, είναι, αν όχι ευτυχισμένος, τουλάχιστον ευχαριστημένος, οι υπόλοιποι είναι μονίμως οργισμένοι, που δέχτηκαν, με την αδιαφορία τους και την απάθειά τους, να γίνουν ανδρείκελα ενός συστήματος, που όλοι το κατακρίνουν και όλοι εν τέλει το αποδέχονται. Σκλάβοι του ίδιου τους του εαυτού, ενός «εαυτού» κίβδηλου και διεφθαρμένου, που στο τέλος της Ημέρας ερωτεύεται τον ίδιο του το βιαστή, και μεταμορφώνεται για χάρη του σε έναν απλό οργανισμό-ξενιστή, χάνοντας κάθε χαρακτηριστικό που τον ενέτασσε στην κατηγορία Άνθρωπος.
Όποιος δεν αντιλαμβάνεται αυτή τη σταδιακή αλλαγή, είναι, αν όχι ευτυχισμένος, τουλάχιστον ευχαριστημένος, οι υπόλοιποι είναι μονίμως οργισμένοι, που δέχτηκαν, με την αδιαφορία τους και την απάθειά τους, να γίνουν ανδρείκελα ενός συστήματος, που όλοι το κατακρίνουν και όλοι εν τέλει το αποδέχονται. Σκλάβοι του ίδιου τους του εαυτού, ενός «εαυτού» κίβδηλου και διεφθαρμένου, που στο τέλος της Ημέρας ερωτεύεται τον ίδιο του το βιαστή, και μεταμορφώνεται για χάρη του σε έναν απλό οργανισμό-ξενιστή, χάνοντας κάθε χαρακτηριστικό που τον ενέτασσε στην κατηγορία Άνθρωπος.
6 σχόλια:
Άνθρωπος=αυτός που θρώσκει προς τα πάνω. Αυτός που κοιτάει τ' αστέρια. Νομίζω πως το κάνεις φίλη e.a. και μπράβο σου για το κείμενο αυτό.
Ο καθένας μόνος του πρέπει να πολεμήσει τον μεγαλύτερο αντίπαλο , τον ίδιο του τον εαυτό...
Να σταθεί απέναντι απ' τον καθρέφτη δίχως φόβο και με πάθος να τείνει χείρα συμπάθειας προς το παιδί που κρύβει μέσα του.
Όλοι μας είμαστε στον ίδιο βούρκο , όμως ευτυχώς μερικοί ακόμα κοιτάμε προς τα άστρα.
Απ' την εφηβική ηλικία αρχίζουμε να "υποψιαζομάστε" την φαυλότητα και την μετριοκρατία που μας περιβάλλει. Στα δε πανεπιστήμιακα χρόνια νιώθουμε στο πετσί μας όλη αυτή την πραγματικότητα.
Συμφωνώ, εν πολλοίς στο που και πως επικεντρώνεις το πρόβλημα. Το ζήτημα είναι θεμελιακό... Έτσι, δυστυχώς, είναι δομημένα τα πάντα γύρω μας σε αυτή τη χώρα.
Απ' την άλλη, όμως, δεν είμαστε ως πολίτες άμοιροι ευθυνών για την όλη κατάσταση. Αν βρισκόμαστε σε ένα επίπεδο κοινωνικής ευτέλειας φταίμε και (ή μάλλον κυρίως) εμείς που σιωπηρώς αποδεχόμαστε τα όσα "απίθανα" συμβαίνουν γύρω μας...
Οι ζωές των ανθρώπων θα ήταν πολύ άσχημες & πολύ μίζερες αν οι πιο ευτυχισμένες μέρες των ζωών μας ήταν αυτές τις παιδικής ηλικίας πόσο μάλλον οταν δεν υπολογίζεις σε αυτές την εφηβεία.Οι άνθρωποι μπαίνοντας στην εφηβεία δεν συνειδητοποιούν ότι ο «θεός» δεν πρόκειται να τον προστατέψει από κάθε είδους κακό..Κάποιοι πιστεύουν έντονα,κάποιοι επιφανειακά & κάποιοι καθόλου.Ο ανταγωνισμός είναι στοιχείο που χαρακτηρίζει την καθημερινότητα μας,δεν εμφανίζεται ξαφνικά στο πανεπιστήμιο,υπήρχε στο σχολείο και θα υπάρχει και στο μέλλον σε όλους τους τομείς της ζωής μας.Ο καθένας έχει δικαίωμα να κάνει τις επιλογές του στον βαθμό που μπορεί και να προσαπαθήσει να παρουσιαστεί έτοιμος για ό,τι του προκύψει.Και όχι δεν αποκτάς γνώμη στα 18 για τους επαίτες και αν είναι απατεώνες η όχι.Μέχρι την ενηλικίωση τι κάνει κάποιος;Κοιμάται ή ζει μές στην γυάλα;
Προς boy in makeup:
Νόμιζα ότι οι ζωές των ανθρώπων είναι αν όχι κακές τουλάχιστον μετριότατες....Είναι αυτός χαρακτηρισμός για την ίδια σου τη ζωή?Επίσης συμφωνώ ότι κάποιοι πιστεύουν στον Θεό, άλλοι λίγο και άλλοι καθόλου, γι'αυτό και χρησιμοποίησα τη λέξη "θεός". Aυτός μπορεί να είναι από το Δία και το Βούδα μέχρι την αρχαία Ειμαρμένη!Κανένας όμως κατά βάθος δεν είναι άθεος, ακόμα και αν πιστεύει ότι "θεός" είναι ο ίδιος του ο εαυτός! Όσον αφορά στον ανταγωνισμό είπα οτι ξεκινάει στο πανεπιστήμιο για να κυριαρχήσει στην υπόλοιπη ζωή μας. Δεν εννοούσα φυσικά τον ανταγωνισμό στο δημοτικό για το ποιος έχει τα ωραιότερα μολύβια, ή αργότερα στο γυμνάσιο για το αν έγραψες περισσότερο στη γεωμετρία από τον κολλητό σου.Τέλος για τους επαίτες δε διαμορφώνεις φυσικά άποψη στα 18, αλλά, δυστυχώς ή ευτυχώς, πλέον σε αυτή την ηλικία δε σε χαρακτηρίζει ο ίδιος ρομαντισμός που σε χαρακτήριζε στα 16!
Ε.Α. θα συμφωνήσω απόλυτα με το πως ορίζεις την έννοια "θεός". Είναι κάτι πιο γενικό από τον Αλλάχ, το Βούδα, το Δία ή μάλλον κάτι που τους περιλαμβάνει όλους μαζί. Είναι αυτό που λέμε κωδικοποιημένα "πίστη".
Για το θέμα του ανταγωνισμού, όντως ξεκινάει από τις μικρές ηλικίες (π.χ. δημοτικό), αλλά τότε πρόκειται μάλλον για άμιλλα. Όσο περνάνε τα χρόνια όμως και ιδίως μετά το λύκειο αυτός ο ανταγωνισμός γίνεται... αθέμιτος.
Off topic comment.
Είναι πολύ κρίμα - ενώ σας διαβάζω τακτικά - να μην μπορώ να αναρτήσω σχόλια (ως χρήστης wordpress) - παρά να πρέπει να χρησιμοποιώ το google account, το οποίο και δεν έχω καταλάβει τη χρησιμότητά του, και καταλάθος είχα κάνει register.
Θα σου πρότεινα οπότε απλώς να ανοίξεις τα σχόλια όχι μόνο για μένα, αλλά και για τους υπόλοιπους χρήστες με το ίδιο πρόβλημα (αρνητικά σχόλια για αυτή την κατάσταση έχω δει και αλλού).
ΥΓ1 Κάνω αυτή την ανάρτηση για να δω και τι επιτέλους (!) βγάζει όταν αναρτούμε σχόλιο έτσι.
ΥΓ2 Το blog μου είναι το εξής: http://reflexivity.wordpress.com - προς επιβεβαίωση των επισκέψεων για ανάγνωση των post σου.
Δημοσίευση σχολίου