Πολύ πριν εμφανιστεί ο καταναλωτισμός και αρχίσουν οι άνθρωποι να τοποθετούν ταμπέλες σε όλα τα πράγματα -υλικά και άυλα- για να τα απενοχοποιούν ή να τα οικειοποιούνται, υπήρχε η μέθοδος των «ταμπού»∙ θεωρούσαν κάποια πράγματα απαγορευμένα προς συζήτηση, οπότε το κοινωνικό equilibrium δε διαταράσσετο. Με αυτό τον τρόπο ήταν ευχαριστημένες και οι ανώτερες τάξεις γιατί δεν ήταν υποχρεωμένες να συζητήσουν «άβολα» θέματα, αλλά και οι κατώτερες που ένιωθαν ένα είδος ασφάλειας λόγω των περιορισμών.
Σήμερα τα ίδια αποτελέσματα επιτυγχάνονται με την τοποθέτηση ετικετών, που άλλοτε λειτουργούν με το μηχανισμό του εξευμενισμού των αρχαίων και άλλοτε με το μηχανισμό της προπαγάνδας. Βαφτίζουμε τους αριστερούς δημοκράτες, τους δεξιούς τεχνοκράτες, τους αναρχικούς τρομοκράτες, τους φιλοπάτριδες εθνικιστές, τους προδότες φιλελεύθερους, και τους δικτατορικούς νόμους πατριωτικούς. Το χειρότερο όμως είναι ότι καταλήγουμε να πιστεύουμε το όνομα και όχι την ουσία… Ο Σαίξπηρ στο Ρωμαίο και την Ιουλιέτα λέει : «Ποια αξία έχει ένα όνομα; ό,τι τώρα ονομάζουμε ‘ρόδο’ δεν θα ευωδίαζε το ίδιο γλυκά με όποια άλλη λέξη κι αν το λέγαμε;»
Και όμως ζούμε στην εποχή που ο καθένας έχει το αναφαίρετο δικαίωμα του λεκτικού αυτοπροσδιορισμού, χωρίς καμία αντιστοιχία στην πραγματικότητα, σαν μια παραχώρηση ελευθερίας των εχόντων την εξουσία προς όλους εμάς, για να συνεχίσουμε να συμμετέχουμε στη σύγχρονη μασκαράτα, πιστεύοντας φυσικά ,αδαώς, ότι είμαστε κύριοι του εαυτού μας.
Είτε κάποιος δουλεύει πολύ, είτε διασκεδάζει πολύ, αλλοτριώνεται και συνεχίζει απλά να υπάρχει εξασφαλίζοντας για τον εαυτό του ικανοποίηση, αλλά αδιαφορώντας ταυτόχρονα για όλη την υπόλοιπη κοινωνία, τον κόσμο, την ίδια τη ζωή. Οι λιγοστοί άνθρωποι που έχουν τη δύναμη να σκέφτονται και την τόλμη να εκφράζουν τις σκέψεις τους είτε δε γίνονται κατανοητοί, είτε αντιμετωπίζονται όπως οι γελωτοποιοί στην αυλή του βασιλιά.
Είμαστε δεσμώτες της ίδιας μας της ζωής, που στην αρχή την επιλέξαμε, αλλά που όπως και στο μύθο του Ηρός του Πλάτωνα, μετά ήμαστε υποχρεωμένοι να ζήσουμε συμβιβαζόμενοι με την ίδια μας την επιλογή. Εθελοτυφλούμε μπροστά στα σημαντικά γεγονότα και κλείνουμε τα μάτια μπροστά στις μεγάλες αλήθειες, ενσαρκώνοντας τον τυφλό του Μαρκησίου Ντε Σαντ ∙ μόνοι μας δένουμε τον επίδεσμο στα μάτια μας. Ξεχνάμε ποιοι είμαστε γιατί έχουμε βυθιστεί στη λήθη, η ταυτότητά μας είναι η μνήμη μας. Γινόμαστε ο αριθμός της φορολογικής μας δήλωσης, του φοιτητικού μας μητρώου, του διαβατηρίου μας.
Πλέον η ήττα του σύγχρονου ανθρώπου δεν έγκειται στο να πιστέψει ότι ο πόλεμος στο Ιράκ έγινε για την απελευθέρωση των πολιτών του από το δυνάστη Σαντάμ Χουσεΐν, αλλά στο να πιστέψει, ή καλύτερα να νιώσει αδύναμος. Αδύναμος να αντιδράσει, να βοηθήσει, να πράξει…
Έχουν περάσει 38 χρόνια από το Woodstock, την τελευταία μαζική, πολιτικά και όχι κομματικά συνειδητοποιημένη αντίδραση ανθρώπων. Και γι’αυτή όμως, έπρεπε να έχει προηγηθεί ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος για να έρθουν τα παιδιά που μεγάλωσαν στην προβληματική μεταπολεμική κοινωνία να υποστηρίξουν τα δικαιώματά τους και τα πιστεύω τους. Ίσως, από την άλλη, γι’αυτό και το Woodstock έμεινε στην ιστορία, γιατί ήταν μοναδικό και ανεπανάληπτο. Μπορεί, απλά, ο Νεύτωνας να είχε άδικο ∙ η δράση ίσως να μην ακολουθείται απαραίτητα από αντίδραση, αλλά και αν ακόμα ακολουθείται να μην πονάει εξίσου…
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
7 σχόλια:
Eξαιρετικό κείμενο φίλη e.a.!
Αρχίζοντας αντίθετα, θεωρώ πως οι επαναστάσεις πλέον γίνονται σιωπηλά και χωρίς τυμπανοκρουσίες.
Κατά την γνώμη μου η δομή της κοινωνίας είναι υπεύθυνη για την δημιουργία μιας αλυσίδας που το κάθε πρόβατο αν θέλει να την σπάσει πρέπει να ξέρει που θα πάει μετά.
Κρίκοι αυτής της αλυσίδας αποτελούν:
1.Η αναγωγή του κέρδους και του καταναλωτισμού σε υπέρτατη αξία, υποβίβασε τις αξίες σε προϊόντα.
2.Η δημιουργία ιδιωτικών συμφερόντων υπό μορφή εταιρειών παγκόσμιας κλίμακας, υποκατέστησαν την ηθική του κοινωνικού κράτους.
3.Ο φετιχισμός του χρήματος, με τις φαντασιώσεις που προκαλεί, υποδαυλίζει την πραγματικότητα ενθρονίζοντας μια εικονική που βασίζεται στα media. Παράλληλα υπερκαλύπτει την διάδοση της πνευματικής ανάπτυξης και παιδείας, και το χρήμα μμετατρέπεται σε αυτοσκοπό και μέσο προσδιορισμού.
4.Τα κοινοβούλια μετατράπηκαν σε φωλιές επενδυτών, οι οποίες αναπαράγονται από μια ιδιοτελή νομοθεσία. Στο πλαίσιο αυτό, η ελεύθερη διακίνηση κεφαλαίου από οργανωμένους χρηματιστηριακούς κύκλους, έχει την δυνατότητα να υπονομεύσει την οικονομία και την κρατική ισχύ μιας χώρας.
5.Η κοινωνική ταυτότητα που μόνοι μας ζητάμε -ο καθένας για τον Εαυτό του- δεν υποδηλώνει πραγματική ταυτότητα , αλλά στείρα κατηγοριοποίηση η οποία μας οδηγεί στην αναπαραγωγή στερεοτύπων που μας κατευθύνουν ομαδικά. Έχουμε φτάσει στο σημείο να κάνουμε μονόπλευρες αναλύσεις για κοινωνικές ομάδες (αλλοδαποί , άστεγοι , τοξικομανείς , ψυχικά ασθενείς , αλλόθρησκοι κτλ) μόνο και μόνο επειδή δεν έχουν τα χαρακτηριστικά που εμείς θεωρούμε "σωστά" !
6.Μεγάλο μερίδιο ευθύνης σ' αυτό έχουν και τα ΜΜΕ τα οποία καθημερινώς μεταδίδουν πνευματικά σκουπίδια κι ετικέτες για κάθε περίσταση βάζοντας το λιθαράκι (ή καλύτερα την κοτρώνα τους) για την ηθική παρακμή. Η τηλεόραση εμβολιάζει τον πληθυσμό με τόνους ρατσιστικά και κοινωνικά στερεότυπα προσφέροντάς του παράλληλα την "ασφάλεα" μέσω των διαφημίσεων. Τα στερεότυπα προκαλούν βία και απάθεια, μεταμορφώνοντας τους πολίτες σε κοπάδι.
7.Οι "διαφορετικοί" πάντα αντιμετωπίζονται έτσι από την κοινωνία.Νομίζουν οι "φιλήσυχοι" πολίτες πως τοιουτοτρόπως ο κόσμος αποκτά την στατικότητα που θέλουν για να νιώσουν ασφαλείς...
Συγνώμη για το μέγεθος...
Keep on!
Media lies and pacifies...
Γενικά συμφωνώ, αν και πρέπει να επισημάνω ότι δεν πιστεύω ότι οι μεγάλες εταιρείες και ο καπιταλισμός είναι η πηγή του κακού. Όλα τα πράγματα έχουν δύο όψεις...Τόσα χρόνια τα παιδιά του τρίτου κόσμου έχουν, έστω στο ελάχιστο, κάποια βοήθεια χάρη σε ιδιωτικές πρωτοβουλίες και όχι κρατικές. Οι αναδασώσεις δε γίνονται από κυβερνήσεις, όπως και η μείωση των ρύπων...
Θα με βρεις σχεδόν απόλυτα σύμφωνο. Η κοινωνία μας, μια κοινωνία πολύ σύνθετων δομών, λόγω του ασφυκτικού ωραρίου εργασίας και του συνακόλουθου άγχους καθώς και του περιορισμένου ελευθέρου χρόνου, ψάχνει απεγνωσμένα ευκαιρίες για να απλοποιεί πράγματα και καταστάσεις. Δε θέλει να σκέφτεται και πολύ, μετά τη δουλειά. Ως εκ τούτου οι "ταμπέλες" είναι μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για απλοποίηση. Δε χρειάζεται ούτε πολύ σκέψη, ούτε τεκμηρίωση, μόνο στερεότυπες φράσεις.
Όντως Woodstoke στις μέρες μας δεν υπάρχουν, τουλάχιστον σε τέτοια έκταση. Απ' την άλλη ενδείξεις αισιοδοξίας υπάρχουν. Αρκεί να θυμηθούμε την (χωρίς κομματικές πλάτες) συγκέντρωση για τα δάση στο Σύνταγμα, πριν μερικούς μήνες...
Ελπίζω πάντα να υπάρχουν ενδείξεις αισιοδοξίας, αλλά πιστεύω ότι σε τέτοιες καταστάσεις πρέπει να κρίνουμε εκ του αποτελέσματος...Και στην Αμερική υπήρχαν αντιδράσεις για τον πόλεμο στο Βιετνάν-προς το τέλος του- αλλά τελικά ο Νίξον έπεσε από το σκάνδαλο Watergate...
Με απρόσμενα οξεία κριτική σκέψη η e.a. περιγράφει το πρόβλημα με το λεγόμενο "παιχνίδι αναγνώρισης" των ταυτοτήτων στο σύγχρονο κόσμο.
Δεν έχω κάτι άλλο να προσθέσω.
Πλήρης απαισιοδοξία!Δεν υπάρχει ούτε ένα απειροελάχιστο θετικό πράγμα πια.Εγώ προτείνω έιτε να εγκαταλείψουμε τον πλανήτη είτε να αυτοκτονήσουμε για να τελειώνουμε μια ώρα αρχίτερα.
Προς boy in make-up:
Μπορεί να έχεις δίκιο και να είναι απαισιόδοξο, είναι όμως και ουτοπικό;Εκ προσωπικής πείρας παρατηρείς ότι οι άνθρωποι αντιδρούν ή συμβιβάζονται;Πλέον δεν αντιδρούν ακόμα και σε ζητήματα που τους πλήττουν προσωπικά, όπως το ασφαλιστικό...
Δημοσίευση σχολίου