ΟΙ ΑΘΛ(Ι)ΟΙ ΤΟΥ ΗΡΑΚΛΗ

Πόσο εύκολο είναι για έναν άνθρωπο να Ζήσει; Οι πιο ευτυχισμένες μέρες της ζωής του είναι η παιδική ηλικία. Όχι μόνο λόγω της αγνότητας ή της παιδικής φαντασίας, αλλά λόγω της άγνοιας και του «ακαταλόγιστου» που αυτή συνεπάγεται. Με την είσοδο στην εφηβεία, το παιδί αρχίζει να καταλαβαίνει και να μαθαίνει, συνεπώς και να χάνει την πολυπόθητη αθωότητα. Αρχίζει να συνειδητοποιεί ότι δεν υπάρχει Άγιος Βασίλης, ότι ο «θεός» δεν πρόκειται να τον προστατέψει από κάθε είδους κακό, ότι οι γονείς του δεν αποτελούν μορφές εκκοσμικευμένου αγίου και ότι στο εξής τίποτα δεν θεωρείται δεδομένο ∙ για να έχεις κάτι πρέπει να παλέψεις γι’αυτό! Τελειώνει το σχολείο ,και «θεού» θέλοντος και «εαυτού επιτρέποντος», ο νέος ,πια, εισέρχεται σε ένα πανεπιστημιακό ίδρυμα που τον ενδιαφέρει. Τότε ξεκινάει και η διαδικασία της απομυθοποίησης. Περίμενε και προετοιμαζόταν επί δεκατέσσερα σχολικά έτη για να παρουσιαστεί στην κοινωνία και να ξεκινήσει η ζωή του, αλλά συνειδητοποιεί ότι η «αίθουσα αναμονής» τον έμαθε να είναι άνθρωπος για να αποκτηνωθεί «εισερχόμενος» στη Ζωή. Συνεχίζει, όμως, και σπουδάζει τέσσερα ή έξι χρόνια θεωρώντας ότι εκείνος δεν είναι και δεν θα γίνει σαν τους άλλους, τους πνευματικά, ηθικά και συναισθηματικά «πληβείους». Εμμένει στις απόψεις του, και τις υποστηρίζει με ειλικρίνεια απορρίπτοντας κάθε προκατάληψη, δεν απαρνείται την ιδεολογία του για το οικονομικό ή το επαγγελματικό του συμφέρον. Προτεραιότητά του να παραμείνει ειλικρινής και γνήσιος με τον εαυτό του. Την ίδια στιγμή, όμως παρατηρεί ότι αρχίζει να νιώθει ανταγωνισμό με τους συμφοιτητές του, ή να αδιαφορεί για τους επαίτες στους δρόμους της Αθήνας αποστρέφοντας το βλέμμα του κάθε φορά που τυχαίνει να βρίσκονται στο δρόμο του, ανάγοντάς τους μάλιστα σε απατεώνες για να καθησυχάσει την, ακόμα διαμαρτυρόμενη, συνείδησή του. Με το τέλος των σπουδών ξεκινάει ο πραγματικός αγώνας, ο αγώνας της επιβίωσης. Επιβίωση από την αναξιοκρατία, την ημιμάθεια, τη λογοκρισία, το μακαρθισμό, την κυριαρχία του νεποτισμού, αλλά κυρίως από την αποδοχή και το συμβιβασμό με όλα τα παραπάνω. Τελικά, αν είναι «τυχερός» καταφέρνει να εξασφαλίσει μια αξιοπρεπή επαγγελματική θέση, αγωνιώντας πλέον μόνο για το μηνιαίο μισθό, και για το ασφαλιστικό, ενώ θεωρεί μη κερδοφόρο και ουτοπικό να ασχολείται με «πομφόλυγες», όπως το δίκαιο, η ανθρωπιά, η ταύτιση του φαίνεσθαι με το είναι, αλλά και η διατήρηση ενός «είναι».
Όποιος δεν αντιλαμβάνεται αυτή τη σταδιακή αλλαγή, είναι, αν όχι ευτυχισμένος, τουλάχιστον ευχαριστημένος, οι υπόλοιποι είναι μονίμως οργισμένοι, που δέχτηκαν, με την αδιαφορία τους και την απάθειά τους, να γίνουν ανδρείκελα ενός συστήματος, που όλοι το κατακρίνουν και όλοι εν τέλει το αποδέχονται. Σκλάβοι του ίδιου τους του εαυτού, ενός «εαυτού» κίβδηλου και διεφθαρμένου, που στο τέλος της Ημέρας ερωτεύεται τον ίδιο του το βιαστή, και μεταμορφώνεται για χάρη του σε έναν απλό οργανισμό-ξενιστή, χάνοντας κάθε χαρακτηριστικό που τον ενέτασσε στην κατηγορία Άνθρωπος.

ΒΑΛΚΑΝΙΑ ΩΡΑ ΜΗΔΕΝ - ΕΛΛΑΔΑ ΩΡΑ ΜΗΔΕΝ

Το όραμα του Ρήγα Βελεστινλή ήταν μια Βαλκανική Ομοσπονδία με ηγέτιδα δύναμη την Ελλάδα. Είχε αναγνωρίσει ήδη από τον 18ο αιώνα ότι η γεωγραφική θέση των Βαλκανίων ήταν τόσο σημαντική που μια ενδεχόμενη συμμαχία μεταξύ των συγκεκριμένων χωρών θα προκαλούσε παγκόσμια αναστάτωση, όσον αφορά στις σφαίρες επιρροής των ηγέτιδων δυνάμεων, που δεν θα μπορούσε να λυθεί πάνω σε ένα πακέτο τσιγάρα…Μπορούν όμως χώρες με τέτοιο “εχθρικό” παρελθόν –μετά από δύο βαλκανικούς και παγκόσμιους πολέμους και τις συνεχείς διαμάχες για τη λύση του Ανατολικού Ζητήματος που έπαψαν με τη Μικρασιατική Καταστροφή- να συμμαχήσουν κατανοώντας τα κοινά συμφέροντά τους;
Όλες οι χώρες των Βαλκανίων μαζί ελέγχουν το πέρασμα από την Ευρώπη στην Ασία, κάτι που αποτέλεσε ανέκαθεν μήλον της έριδος για όλες τις μεγάλες δυνάμεις ανά τους αιώνες. Για την Αμερική αποτελούν τον τελευταίο γεωγραφικά σύμμαχο πριν τη Ρωσία, ενώ για τη Ρωσία αποτελούν το μέσο εγκαθίδρυσης της εξουσίας της στην Ευρώπη ∙ ο αγωγός του φυσικού αερίου περνάει από τα Βαλκάνια προκειμένου να καταλήξει στην κεντρική Ευρώπη.

Παρ’όλα αυτά καμία από τις χώρες των Βαλκανίων δεν φαίνεται να ενδιαφέρεται για μια ενδοβαλκανική συμμαχία, αντιθέτως μάλιστα ενδιαφέρεται μόνο για επιλογή στρατοπέδου -Η.Π.Α. ή Ρωσία;- υιοθετώντας μια υποτιμητική ταυτότητα και λειτουργώντας ως υποχείριο μιας υπερδύναμης απαρνούμενη την ιστορία και την εθνική της υπόσταση , με την προοπτική και την ελπίδα ότι θα ανταμειφθεί όπως άλλοτε οι αυλικοί στα ανάκτορα του βασιλιά.

Τι είναι όμως μια χώρα που λησμονεί την ιστορία της στο βωμό της εξουσίας, ή σωστότερα προκειμένου να γίνει ουραγός μια ηγέτιδας δύναμης; Η απάντηση είναι ένας πιο εύκολος στόχος…Πιο εύκολος στόχος για να αναγκάζεται να αγοράζει οπλικά συστήματα ακριβότερα από άλλες χώρες, πιο εύκολος στόχος για να μένει απροκάλυπτα ανυπεράσπιστη σε διεθνείς διπλωματικές διαπραγματεύσεις, πιο εύκολος στόχος για να συνάπτει συμφωνίες οι οποίες τελικά να υλοποιούνται μονομερώς και μάλιστα χωρίς καμία περαιτέρω αναφορά του ζητήματος, πιο εύκολος στόχος για να απαρνηθεί χρήματα που δικαιωματικά της ανήκουν στο όνομα της ευρωπαϊκής ειρήνης και γαλήνης.

Η πολιτική αυτή οδήγησε και οδηγεί σε αδιέξοδο…Οι χώρες των Βαλκανίων τιμωρούνται (ή και “αυτοτιμωρούνται”) γιατί είναι μικρές σε έκταση. Δεν έχουν δύναμη στις ψηφοφορίες των διεθνών οργανισμών και κατ’επέκταση ούτε και αντίσταση σε ό,τι τους ζητηθεί από τις χώρες εξουσίας. Φυσικά prima facie φαίνεται ότι έχουν ως όπλο τους το veto, αλλά ποιος διακινδυνεύει πόλεμο και φωτιές;

Οι πολιτικοί που κυβερνούσαν και συνεχίζουν να κυβερνούν την Ελλάδα, σε πολλές περιπτώσεις υποστηρίζοντας τις μεγάλες δυνάμεις και ιδιαίτερα τις ΗΠΑ, λησμόνησαν την ιστορία της χώρας, την εθνική συνείδηση του λαού και με υποτιθέμενο απώτερο σκοπό τη μη διατάραξη του ευρωπαϊκού και πολλές φορές παγκόσμιου status quo, δεν προσέφυγαν στο διεθνές δικαστήριο της Χάγης για την οριστική λύση του ζητήματος με τα Ίμια και τις υπόλοιπες βραχονησίδες, δε διεκδίκησαν, όπως άλλες χώρες, τα κατοχικά δάνεια από τη Γερμανία και συμφώνησαν στο Σχέδιο Ανάν για τη συνολική επίλυση του Κυπριακού Ζητήματος.

Το μέλλον της Ελλάδας δεν είναι ούτε με τις ΗΠΑ, ούτε με τη Ρωσία, είναι με την Τουρκία και τις υπόλοιπες χώρες των Βαλκανίων. Η Ελλάδα δεν είναι έθνος ανάδελφον, επέλεξε να είναι… Η Γαλλία και η Γερμανία αποτελούν ισχυρότατοι σύμμαχοι, δημιουργώντας ένα κοινό μέτωπο στο κέντρο της Ευρώπης, παρά τις αιματοχυσίες στην ευρύτερη περιοχή του Ρήνου. Τίποτα δεν είναι αδύνατο αρκεί αφ’ενός να θέσουμε ως προτεραιότητα την πρόοδο της Ελλάδας και όχι την ικανοποίηση των υπολοίπων χωρών και αφ’ετέρου να συνειδητοποιήσουν οι έχοντες την εξουσία τη σπουδαιότητα μιας ενδεχόμενης κοινής στρατηγικής στην ανατολική Μεσόγειο και στα στενά των Δαρδανελίων.

Ένα τέτοιο ενδεχόμενο είναι το πιθανότερο ουτοπικό, αλλά δεν παύει να είναι και ελπίδα για μια χώρα που πρέπει να ανακάμψει εγκαίρως, για να μην παρακαμφτεί σε ιστορικά ζητήματα της επικαιρότητας, όπως η ονομασία των Σκοπίων, από τους συμμάχους που στην πραγματικότητα τη μόνη φορά που τη βοήθησαν ήταν στην επανάσταση του 1821.

Η Ελλάς των Ελλήνων

Πάντα άκουγα να λένε, γονείς, δάσκαλοι, δημοσιογράφοι ότι οι Έλληνες είναι ένας από τους πιο ρατσιστικούς και ξενοφοβικούς λαούς του κόσμου. Κάποιοι λένε ότι φταίνε τα «εθνικά» μας γονίδια και ότι είμαστε εκ φύσεως ρατσιστές, αναγάγοντάς το σε προτέρημα, άλλοι το εξηγούν εμπεριστατωμένα χρησιμοποιώντας ιστορικές πηγές ∙ λόγω της ανταλλαγής πληθυσμών μετά τη Μικρασιατική καταστροφή η Ελλάδα απέκτησε ομοιογένεια, όσον αφορά στην καταγωγή των κατοίκων της. Έτσι, δεν έμαθαν ποτέ οι Έλληνες να «μοιράζονται» την χώρα τους με μετανάστες, αντίθετα με άλλες χώρες που υπήρξαν ανέκαθεν χωνευτήρι λαών και πολιτισμών.
Πλέον έχω καταλήξει στο συμπέρασμα, ότι είμαστε όντως ρατσιστές, άλλα όχι προς τους μετανάστες, εκείνοι απλά αποτελούν αντικείμενο καθημερινής γκρίνιας, χωρίς να υπάρχει κάποιο ουσιαστικό και βαθύ πρόβλημα, είμαστε κοινωνικοί ρατσιστές. Μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο υπήρχε αμφίρροπος κοινωνικός ρατσισμός. Υπήρχε προκατάληψη από την πλευρά της πλουτοκρατίας προς τη μεσαία τάξη και vice versa. Σήμερα, όμως παρατηρώ ότι υπάρχει περισσότερο αντίστροφος ρατσισμός. Θεωρείται δεδομένο ότι αν ζεις βορειότερα του Ψυχικού, αποκλειστική σου ενασχόληση είναι τα catwalks σε Παρίσι, Μιλάνο, Νέα Υόρκη, ψηφίζεις Νέα Δημοκρατία, όπως εξάλλου και όλη σου η οικογένεια, στο λεξιλόγιό σου δεν περιλαμβάνεται ο όρος κοινωνικά προβλήματα, ζεις σε ένα δικό σου ουτοπικό μικρόκοσμο, και υποστηρίζεις την ίδρυση των ιδιωτικών πανεπιστημίων, όντας ο ίδιος φορέας καπιταλιστικών απόψεων. Πρόσφατα διάβασα κάπου ότι οι Έλληνες δεν έχουν καμία ιδεολογική συγγένεια με τους Οικολόγους Πράσινους καθώς οι περιοχές στις οποίες συγκέντρωσαν τα υψηλότερα ποσοστά τους ήταν το Ψυχικό, η Φιλοθέη, η Νέα Πεντέλη, η Εκάλη, και η Δροσιά. Πραγματικά δεν καταλαβαίνω…. Δηλαδή επειδή στις συγκεκριμένες περιοχές υπάρχουν σπίτια πολλών τετραγωνικών, οι κάτοικοί τους έχουν αλλοτριωθεί από τα χρήματα, και κατ’επέκταση την εξουσία, ή εθελοτυφλούν, περισσότερο από τους υπόλοιπους Έλληνες επειδή πρόκειται για ένα σύστημα που το στηρίζουν και αντιστοίχως τους στηρίζει;
Πιστεύω τελικά ότι το χειρότερο είδος ανθρώπου δεν είναι ο ρατσιστής, αλλά ο υποκριτής. Εκείνος ο άνθρωπος που δεν έχει μεγάλη οικονομική άνεση, φθονεί τους κατέχοντες την οικονομική εξουσία και τους στηλιτεύει, ενώ μόλις αποκτήσει οποιοδήποτε είδους δύναμης οικειοποιείται κάθε συμπεριφορά που προηγουμένως κατέκρινε.
Φυσικά και όλα τα παραπάνω δεν ισχύουν για όλους τους ανθρώπους γιατί τότε θα ήταν και αυτό μία ακόμη προκατάληψη, αλλά ίσως αποτελεί μια διευκρίνιση στο "η Ελλάδα τρώει τα παιδιά της".
Καμία Ελλάδα δεν τα τρώει, δεν χρειάζεται, τρώγονται μεταξύ τους!

**Αγαπητέ συνάδελφε σε προτρέπω να διαβάσεις για την Μπολσεβίκικη επανάσταση και τη «Φάρμα των Ζώων». Αν τα συνδυάσεις βγαίνουν ενδιαφέροντα συμπεράσματα……