* Τις τελευταίες εβδομάδες, με αφορμή τις βουλευτικές εκλογές άκουσα αρκετές θεωρίες περί συνειδητής αποχής ως ένδειξη αντίδρασης και δυσαρέσκειας όχι μόνο προς το δικομματισμό, αλλά προς το ελληνικό πολιτικό σύστημα εν γένει. Ποιος όμως μπορεί να διαχωρίσει αυτή τη μορφή αποχής από τον ωχαδελφισμό, έμφυτο στοιχείο του χαρακτήρα του Έλληνα;Εγώ πάντως όχι...Μόλις ακούω για συνειδητή αποχή συνειρμικά σκέφτομαι εκφράσεις όπως "Δεν μπορώ να σώσω τον κόσμο μόνος μου, ο ένας θα κάνει τη διαφορά;"Παλιότερα υπήρχε η μαύρη ψήφος, ως ένδειξη καταψήφισης,σήμερα υπάρχει η θετική ψήφος στα μικρότερα κόμματα,είτε αυτό είναι το Λ.Α.Ο.Σ. είτε είναι οι Οικολόγοι Πράσινοι. Πιστεύω ότι αυτή τη φορά ο Έλληνας ψήφισε κατά το δυνατό καλύτερο τρόπο...Αποδυναμώθηκε ένα από τα δύο κόμματα του δικομματισμού, και δημιουργήθηκε μια κυβέρνηση με ισχνότατη πλειοψηφία και περιορισμένη εώς ανύπαρκτη αλαζονεία. Πολλοί βέβαια κατέκριναν την είσοδο ενός ακροδεξιού κόμματος στη Βουλή. Αν προσπαθήσουμε, όμως να αξιολογήσουμε την κατάσταση πιο ανοιχτόμυαλα, μπορούμε να διαπιστώσουμε ότι ίσως η είσοδος του Λ.Α.Ο.Σ. στη Βουλή σηματοδοτεί την αφύπνιση των ψηφοφόρων και εγκαινιάζει μια περίοδο όπου ο λαός δεν θα είναι πια ένα απαθές κοινό, αλλά ένα ενεργό πολιτικό, και όχι κομματικό, σώμα. Από την άλλη, αυτή η θεωρία ίσως είναι απλά υπεραισιόδοξη, και σε τρία η τέσσερα χρόνια ο ίδιος λαός μπορεί απλά να εκλέξει -με "γνήσια" κίνητρα γιατί δεν θα είναι νωπές οι μνήμες από το ολοκαύτωμα της Πελοποννήσου και της Εύβοιας- για πρωθυπουργό της χώρας τον πιο διεφθαρμένο πολιτικό που διετέλεσε ποτέ ως Υπουργός Πολιτισμού στην Ελλάδα!
*Η γελοιογραφία είναι από την εφημερίδα "ΑΥΓΗ".
