Η ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

Ο άνθρωπος στο ζωικό βασίλειο συμπεριφέρεται σαν το Ναπόλεοντα, μισός απάνθρωπος μισός υπεράνθρωπος. Η ευχή και η κατάρα του είναι η νοημοσύνη του · είναι ικανός για τα μεγαλύτερα εγκλήματα και επιτεύγματα ταυτοχρόνως. Ο κίνδυνος δεν έγκειται τόσο στο ότι ένα ανθρώπινο μυαλό είναι δυνατό, την ίδια στιγμή, να εφεύρει την πενικιλίνη και την ατομική βόμβα, όσο στην εκ φύσεως αλαζονεία που το συνοδεύει. Ο άνθρωπος είναι γεννημένος να διαπράττει ύβρι και να τιμωρείται γι’αυτή. Το μεγαλύτερο λοιπόν έγκλημα του ανθρώπου είναι να θεωρήσει δεδομένη τη σκέψη και χωρίς να το καταλάβει να σταματήσει να ζει, κατά τον Ντεκάρτ, συνεχίζοντας να τρέφει ψευδαισθήσεις.


Το σύγχρονο σύστημα δημοκρατίας υποστηρίζει όσο ποτέ άλλοτε τα υβρίδια ανθρώπων που έχουν μυαλό, αλλά δε σκέπτονται αφήνοντας τα ΜΜΕ και τους εντολοδότες αυτού του κόσμου να προωθούν συμφέρουσες γι’αυτούς απόψεις καθιστώντας το κοινό φερέφωνό τους. Η σύγχρονη σκλαβιά δεν είναι στέρηση της ελευθερίας. Αντιθέτως, είναι πλήρης παραχώρηση αυτής, σε πρώτο στάδιο, προκειμένου αφ’ενός να καθησυχαστεί το πλήθος που έχει βιώσει δικτατορίες και αφ’ετέρου να φοβηθεί από την ανεξέλεγκτη ζωή και να επιζητήσει κάποιο είδος καθοδήγησης, ενώ σε δεύτερο στάδιο είναι η παραχώρηση της ελεύθερης βούλησης μέσα σε προαποφασισμένα και προκαθορισμένα όρια.


Η σύγχρονη μορφή δημοκρατίας είναι η πιο επικίνδυνη και ανορθόδοξη μορφή πολιτεύματος. Σε αντίθεση με τους φανερούς και απροκάλυπτους εχθρούς, η «φασιστική δημοκρατία» του 21ου αιώνα είναι ανεμόμυλος σε μια εποχή με ελάχιστους Δον Κιχώτες. Συμφωνούμε στην καταπάτηση των δικαιωμάτων μας προκειμένου να τα προστατεύσουμε, στεκόμαστε απαθείς απέναντι σε αποφάσεις που δεν εγκρίνουμε –και δε σχετίζονται με την οικονομική μας κατάσταση- με την αφελή δικαιολογία ότι πρόκειται για αποφάσεις αιρούσης αρχής, εγκρίνουμε πολέμους με στόχο την εγκαθίδρυση της δημοκρατίας σε απολίτιστες, δικτατορικών καθεστώτων χώρες, χωρίς να συνειδητοποιούμε ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται και οι Σταυροφορίες συνεχίζονται. Η δημοκρατία του σήμερα είναι ο χριστιανισμός του Μεσαίωνα. Η πλειονότητα του κόσμου αφοσιώνεται σε έναν κατ’ορισμό αγνό και ηθικό σκοπό, ενώ την ίδια στιγμή οι κατέχοντες την εξουσία το χρησιμοποιούν ως πρόσχημα και αφορμή για να εκδώσουν συγχωροχάρτια και να θεσπίσουν μια Ιερά Εξέταση.


Είμαστε ένας ασθενής που λησμονεί τη νόσο από την οποία πάσχει και πώς πρέπει να αντιδράσει για να την καταπολεμήσει, γιατί είναι συνεχώς ναρκωμένος με placebo, το αρχαίο ελληνικό ιδεώδες της δημοκρατίας που πρώτος ο Ουάσιγκτον το εφήρμοσε στο σύγχρονο κόσμο διανθισμένο με το «Αμερικάνικο όνειρο». Ίσως τελικά να χρειάζεται μια "Smoking Gun" κασέτα για την αφύπνιση και τη ίασή μας. God bless the World!

ΑΡΘΡΟ Νο 5

Πολύ πριν εμφανιστεί ο καταναλωτισμός και αρχίσουν οι άνθρωποι να τοποθετούν ταμπέλες σε όλα τα πράγματα -υλικά και άυλα- για να τα απενοχοποιούν ή να τα οικειοποιούνται, υπήρχε η μέθοδος των «ταμπού»∙ θεωρούσαν κάποια πράγματα απαγορευμένα προς συζήτηση, οπότε το κοινωνικό equilibrium δε διαταράσσετο. Με αυτό τον τρόπο ήταν ευχαριστημένες και οι ανώτερες τάξεις γιατί δεν ήταν υποχρεωμένες να συζητήσουν «άβολα» θέματα, αλλά και οι κατώτερες που ένιωθαν ένα είδος ασφάλειας λόγω των περιορισμών.
Σήμερα τα ίδια αποτελέσματα επιτυγχάνονται με την τοποθέτηση ετικετών, που άλλοτε λειτουργούν με το μηχανισμό του εξευμενισμού των αρχαίων και άλλοτε με το μηχανισμό της προπαγάνδας. Βαφτίζουμε τους αριστερούς δημοκράτες, τους δεξιούς τεχνοκράτες, τους αναρχικούς τρομοκράτες, τους φιλοπάτριδες εθνικιστές, τους προδότες φιλελεύθερους, και τους δικτατορικούς νόμους πατριωτικούς. Το χειρότερο όμως είναι ότι καταλήγουμε να πιστεύουμε το όνομα και όχι την ουσία… Ο Σαίξπηρ στο Ρωμαίο και την Ιουλιέτα λέει : «Ποια αξία έχει ένα όνομα; ό,τι τώρα ονομάζουμε ‘ρόδο’ δεν θα ευωδίαζε το ίδιο γλυκά με όποια άλλη λέξη κι αν το λέγαμε;»
Και όμως ζούμε στην εποχή που ο καθένας έχει το αναφαίρετο δικαίωμα του λεκτικού αυτοπροσδιορισμού, χωρίς καμία αντιστοιχία στην πραγματικότητα, σαν μια παραχώρηση ελευθερίας των εχόντων την εξουσία προς όλους εμάς, για να συνεχίσουμε να συμμετέχουμε στη σύγχρονη μασκαράτα, πιστεύοντας φυσικά ,αδαώς, ότι είμαστε κύριοι του εαυτού μας.
Είτε κάποιος δουλεύει πολύ, είτε διασκεδάζει πολύ, αλλοτριώνεται και συνεχίζει απλά να υπάρχει εξασφαλίζοντας για τον εαυτό του ικανοποίηση, αλλά αδιαφορώντας ταυτόχρονα για όλη την υπόλοιπη κοινωνία, τον κόσμο, την ίδια τη ζωή. Οι λιγοστοί άνθρωποι που έχουν τη δύναμη να σκέφτονται και την τόλμη να εκφράζουν τις σκέψεις τους είτε δε γίνονται κατανοητοί, είτε αντιμετωπίζονται όπως οι γελωτοποιοί στην αυλή του βασιλιά.
Είμαστε δεσμώτες της ίδιας μας της ζωής, που στην αρχή την επιλέξαμε, αλλά που όπως και στο μύθο του Ηρός του Πλάτωνα, μετά ήμαστε υποχρεωμένοι να ζήσουμε συμβιβαζόμενοι με την ίδια μας την επιλογή. Εθελοτυφλούμε μπροστά στα σημαντικά γεγονότα και κλείνουμε τα μάτια μπροστά στις μεγάλες αλήθειες, ενσαρκώνοντας τον τυφλό του Μαρκησίου Ντε Σαντ ∙ μόνοι μας δένουμε τον επίδεσμο στα μάτια μας. Ξεχνάμε ποιοι είμαστε γιατί έχουμε βυθιστεί στη λήθη, η ταυτότητά μας είναι η μνήμη μας. Γινόμαστε ο αριθμός της φορολογικής μας δήλωσης, του φοιτητικού μας μητρώου, του διαβατηρίου μας.
Πλέον η ήττα του σύγχρονου ανθρώπου δεν έγκειται στο να πιστέψει ότι ο πόλεμος στο Ιράκ έγινε για την απελευθέρωση των πολιτών του από το δυνάστη Σαντάμ Χουσεΐν, αλλά στο να πιστέψει, ή καλύτερα να νιώσει αδύναμος. Αδύναμος να αντιδράσει, να βοηθήσει, να πράξει…
Έχουν περάσει 38 χρόνια από το Woodstock, την τελευταία μαζική, πολιτικά και όχι κομματικά συνειδητοποιημένη αντίδραση ανθρώπων. Και γι’αυτή όμως, έπρεπε να έχει προηγηθεί ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος για να έρθουν τα παιδιά που μεγάλωσαν στην προβληματική μεταπολεμική κοινωνία να υποστηρίξουν τα δικαιώματά τους και τα πιστεύω τους. Ίσως, από την άλλη, γι’αυτό και το Woodstock έμεινε στην ιστορία, γιατί ήταν μοναδικό και ανεπανάληπτο. Μπορεί, απλά, ο Νεύτωνας να είχε άδικο ∙ η δράση ίσως να μην ακολουθείται απαραίτητα από αντίδραση, αλλά και αν ακόμα ακολουθείται να μην πονάει εξίσου…

ΟΙ ΑΘΛ(Ι)ΟΙ ΤΟΥ ΗΡΑΚΛΗ

Πόσο εύκολο είναι για έναν άνθρωπο να Ζήσει; Οι πιο ευτυχισμένες μέρες της ζωής του είναι η παιδική ηλικία. Όχι μόνο λόγω της αγνότητας ή της παιδικής φαντασίας, αλλά λόγω της άγνοιας και του «ακαταλόγιστου» που αυτή συνεπάγεται. Με την είσοδο στην εφηβεία, το παιδί αρχίζει να καταλαβαίνει και να μαθαίνει, συνεπώς και να χάνει την πολυπόθητη αθωότητα. Αρχίζει να συνειδητοποιεί ότι δεν υπάρχει Άγιος Βασίλης, ότι ο «θεός» δεν πρόκειται να τον προστατέψει από κάθε είδους κακό, ότι οι γονείς του δεν αποτελούν μορφές εκκοσμικευμένου αγίου και ότι στο εξής τίποτα δεν θεωρείται δεδομένο ∙ για να έχεις κάτι πρέπει να παλέψεις γι’αυτό! Τελειώνει το σχολείο ,και «θεού» θέλοντος και «εαυτού επιτρέποντος», ο νέος ,πια, εισέρχεται σε ένα πανεπιστημιακό ίδρυμα που τον ενδιαφέρει. Τότε ξεκινάει και η διαδικασία της απομυθοποίησης. Περίμενε και προετοιμαζόταν επί δεκατέσσερα σχολικά έτη για να παρουσιαστεί στην κοινωνία και να ξεκινήσει η ζωή του, αλλά συνειδητοποιεί ότι η «αίθουσα αναμονής» τον έμαθε να είναι άνθρωπος για να αποκτηνωθεί «εισερχόμενος» στη Ζωή. Συνεχίζει, όμως, και σπουδάζει τέσσερα ή έξι χρόνια θεωρώντας ότι εκείνος δεν είναι και δεν θα γίνει σαν τους άλλους, τους πνευματικά, ηθικά και συναισθηματικά «πληβείους». Εμμένει στις απόψεις του, και τις υποστηρίζει με ειλικρίνεια απορρίπτοντας κάθε προκατάληψη, δεν απαρνείται την ιδεολογία του για το οικονομικό ή το επαγγελματικό του συμφέρον. Προτεραιότητά του να παραμείνει ειλικρινής και γνήσιος με τον εαυτό του. Την ίδια στιγμή, όμως παρατηρεί ότι αρχίζει να νιώθει ανταγωνισμό με τους συμφοιτητές του, ή να αδιαφορεί για τους επαίτες στους δρόμους της Αθήνας αποστρέφοντας το βλέμμα του κάθε φορά που τυχαίνει να βρίσκονται στο δρόμο του, ανάγοντάς τους μάλιστα σε απατεώνες για να καθησυχάσει την, ακόμα διαμαρτυρόμενη, συνείδησή του. Με το τέλος των σπουδών ξεκινάει ο πραγματικός αγώνας, ο αγώνας της επιβίωσης. Επιβίωση από την αναξιοκρατία, την ημιμάθεια, τη λογοκρισία, το μακαρθισμό, την κυριαρχία του νεποτισμού, αλλά κυρίως από την αποδοχή και το συμβιβασμό με όλα τα παραπάνω. Τελικά, αν είναι «τυχερός» καταφέρνει να εξασφαλίσει μια αξιοπρεπή επαγγελματική θέση, αγωνιώντας πλέον μόνο για το μηνιαίο μισθό, και για το ασφαλιστικό, ενώ θεωρεί μη κερδοφόρο και ουτοπικό να ασχολείται με «πομφόλυγες», όπως το δίκαιο, η ανθρωπιά, η ταύτιση του φαίνεσθαι με το είναι, αλλά και η διατήρηση ενός «είναι».
Όποιος δεν αντιλαμβάνεται αυτή τη σταδιακή αλλαγή, είναι, αν όχι ευτυχισμένος, τουλάχιστον ευχαριστημένος, οι υπόλοιποι είναι μονίμως οργισμένοι, που δέχτηκαν, με την αδιαφορία τους και την απάθειά τους, να γίνουν ανδρείκελα ενός συστήματος, που όλοι το κατακρίνουν και όλοι εν τέλει το αποδέχονται. Σκλάβοι του ίδιου τους του εαυτού, ενός «εαυτού» κίβδηλου και διεφθαρμένου, που στο τέλος της Ημέρας ερωτεύεται τον ίδιο του το βιαστή, και μεταμορφώνεται για χάρη του σε έναν απλό οργανισμό-ξενιστή, χάνοντας κάθε χαρακτηριστικό που τον ενέτασσε στην κατηγορία Άνθρωπος.

ΒΑΛΚΑΝΙΑ ΩΡΑ ΜΗΔΕΝ - ΕΛΛΑΔΑ ΩΡΑ ΜΗΔΕΝ

Το όραμα του Ρήγα Βελεστινλή ήταν μια Βαλκανική Ομοσπονδία με ηγέτιδα δύναμη την Ελλάδα. Είχε αναγνωρίσει ήδη από τον 18ο αιώνα ότι η γεωγραφική θέση των Βαλκανίων ήταν τόσο σημαντική που μια ενδεχόμενη συμμαχία μεταξύ των συγκεκριμένων χωρών θα προκαλούσε παγκόσμια αναστάτωση, όσον αφορά στις σφαίρες επιρροής των ηγέτιδων δυνάμεων, που δεν θα μπορούσε να λυθεί πάνω σε ένα πακέτο τσιγάρα…Μπορούν όμως χώρες με τέτοιο “εχθρικό” παρελθόν –μετά από δύο βαλκανικούς και παγκόσμιους πολέμους και τις συνεχείς διαμάχες για τη λύση του Ανατολικού Ζητήματος που έπαψαν με τη Μικρασιατική Καταστροφή- να συμμαχήσουν κατανοώντας τα κοινά συμφέροντά τους;
Όλες οι χώρες των Βαλκανίων μαζί ελέγχουν το πέρασμα από την Ευρώπη στην Ασία, κάτι που αποτέλεσε ανέκαθεν μήλον της έριδος για όλες τις μεγάλες δυνάμεις ανά τους αιώνες. Για την Αμερική αποτελούν τον τελευταίο γεωγραφικά σύμμαχο πριν τη Ρωσία, ενώ για τη Ρωσία αποτελούν το μέσο εγκαθίδρυσης της εξουσίας της στην Ευρώπη ∙ ο αγωγός του φυσικού αερίου περνάει από τα Βαλκάνια προκειμένου να καταλήξει στην κεντρική Ευρώπη.

Παρ’όλα αυτά καμία από τις χώρες των Βαλκανίων δεν φαίνεται να ενδιαφέρεται για μια ενδοβαλκανική συμμαχία, αντιθέτως μάλιστα ενδιαφέρεται μόνο για επιλογή στρατοπέδου -Η.Π.Α. ή Ρωσία;- υιοθετώντας μια υποτιμητική ταυτότητα και λειτουργώντας ως υποχείριο μιας υπερδύναμης απαρνούμενη την ιστορία και την εθνική της υπόσταση , με την προοπτική και την ελπίδα ότι θα ανταμειφθεί όπως άλλοτε οι αυλικοί στα ανάκτορα του βασιλιά.

Τι είναι όμως μια χώρα που λησμονεί την ιστορία της στο βωμό της εξουσίας, ή σωστότερα προκειμένου να γίνει ουραγός μια ηγέτιδας δύναμης; Η απάντηση είναι ένας πιο εύκολος στόχος…Πιο εύκολος στόχος για να αναγκάζεται να αγοράζει οπλικά συστήματα ακριβότερα από άλλες χώρες, πιο εύκολος στόχος για να μένει απροκάλυπτα ανυπεράσπιστη σε διεθνείς διπλωματικές διαπραγματεύσεις, πιο εύκολος στόχος για να συνάπτει συμφωνίες οι οποίες τελικά να υλοποιούνται μονομερώς και μάλιστα χωρίς καμία περαιτέρω αναφορά του ζητήματος, πιο εύκολος στόχος για να απαρνηθεί χρήματα που δικαιωματικά της ανήκουν στο όνομα της ευρωπαϊκής ειρήνης και γαλήνης.

Η πολιτική αυτή οδήγησε και οδηγεί σε αδιέξοδο…Οι χώρες των Βαλκανίων τιμωρούνται (ή και “αυτοτιμωρούνται”) γιατί είναι μικρές σε έκταση. Δεν έχουν δύναμη στις ψηφοφορίες των διεθνών οργανισμών και κατ’επέκταση ούτε και αντίσταση σε ό,τι τους ζητηθεί από τις χώρες εξουσίας. Φυσικά prima facie φαίνεται ότι έχουν ως όπλο τους το veto, αλλά ποιος διακινδυνεύει πόλεμο και φωτιές;

Οι πολιτικοί που κυβερνούσαν και συνεχίζουν να κυβερνούν την Ελλάδα, σε πολλές περιπτώσεις υποστηρίζοντας τις μεγάλες δυνάμεις και ιδιαίτερα τις ΗΠΑ, λησμόνησαν την ιστορία της χώρας, την εθνική συνείδηση του λαού και με υποτιθέμενο απώτερο σκοπό τη μη διατάραξη του ευρωπαϊκού και πολλές φορές παγκόσμιου status quo, δεν προσέφυγαν στο διεθνές δικαστήριο της Χάγης για την οριστική λύση του ζητήματος με τα Ίμια και τις υπόλοιπες βραχονησίδες, δε διεκδίκησαν, όπως άλλες χώρες, τα κατοχικά δάνεια από τη Γερμανία και συμφώνησαν στο Σχέδιο Ανάν για τη συνολική επίλυση του Κυπριακού Ζητήματος.

Το μέλλον της Ελλάδας δεν είναι ούτε με τις ΗΠΑ, ούτε με τη Ρωσία, είναι με την Τουρκία και τις υπόλοιπες χώρες των Βαλκανίων. Η Ελλάδα δεν είναι έθνος ανάδελφον, επέλεξε να είναι… Η Γαλλία και η Γερμανία αποτελούν ισχυρότατοι σύμμαχοι, δημιουργώντας ένα κοινό μέτωπο στο κέντρο της Ευρώπης, παρά τις αιματοχυσίες στην ευρύτερη περιοχή του Ρήνου. Τίποτα δεν είναι αδύνατο αρκεί αφ’ενός να θέσουμε ως προτεραιότητα την πρόοδο της Ελλάδας και όχι την ικανοποίηση των υπολοίπων χωρών και αφ’ετέρου να συνειδητοποιήσουν οι έχοντες την εξουσία τη σπουδαιότητα μιας ενδεχόμενης κοινής στρατηγικής στην ανατολική Μεσόγειο και στα στενά των Δαρδανελίων.

Ένα τέτοιο ενδεχόμενο είναι το πιθανότερο ουτοπικό, αλλά δεν παύει να είναι και ελπίδα για μια χώρα που πρέπει να ανακάμψει εγκαίρως, για να μην παρακαμφτεί σε ιστορικά ζητήματα της επικαιρότητας, όπως η ονομασία των Σκοπίων, από τους συμμάχους που στην πραγματικότητα τη μόνη φορά που τη βοήθησαν ήταν στην επανάσταση του 1821.

Η Ελλάς των Ελλήνων

Πάντα άκουγα να λένε, γονείς, δάσκαλοι, δημοσιογράφοι ότι οι Έλληνες είναι ένας από τους πιο ρατσιστικούς και ξενοφοβικούς λαούς του κόσμου. Κάποιοι λένε ότι φταίνε τα «εθνικά» μας γονίδια και ότι είμαστε εκ φύσεως ρατσιστές, αναγάγοντάς το σε προτέρημα, άλλοι το εξηγούν εμπεριστατωμένα χρησιμοποιώντας ιστορικές πηγές ∙ λόγω της ανταλλαγής πληθυσμών μετά τη Μικρασιατική καταστροφή η Ελλάδα απέκτησε ομοιογένεια, όσον αφορά στην καταγωγή των κατοίκων της. Έτσι, δεν έμαθαν ποτέ οι Έλληνες να «μοιράζονται» την χώρα τους με μετανάστες, αντίθετα με άλλες χώρες που υπήρξαν ανέκαθεν χωνευτήρι λαών και πολιτισμών.
Πλέον έχω καταλήξει στο συμπέρασμα, ότι είμαστε όντως ρατσιστές, άλλα όχι προς τους μετανάστες, εκείνοι απλά αποτελούν αντικείμενο καθημερινής γκρίνιας, χωρίς να υπάρχει κάποιο ουσιαστικό και βαθύ πρόβλημα, είμαστε κοινωνικοί ρατσιστές. Μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο υπήρχε αμφίρροπος κοινωνικός ρατσισμός. Υπήρχε προκατάληψη από την πλευρά της πλουτοκρατίας προς τη μεσαία τάξη και vice versa. Σήμερα, όμως παρατηρώ ότι υπάρχει περισσότερο αντίστροφος ρατσισμός. Θεωρείται δεδομένο ότι αν ζεις βορειότερα του Ψυχικού, αποκλειστική σου ενασχόληση είναι τα catwalks σε Παρίσι, Μιλάνο, Νέα Υόρκη, ψηφίζεις Νέα Δημοκρατία, όπως εξάλλου και όλη σου η οικογένεια, στο λεξιλόγιό σου δεν περιλαμβάνεται ο όρος κοινωνικά προβλήματα, ζεις σε ένα δικό σου ουτοπικό μικρόκοσμο, και υποστηρίζεις την ίδρυση των ιδιωτικών πανεπιστημίων, όντας ο ίδιος φορέας καπιταλιστικών απόψεων. Πρόσφατα διάβασα κάπου ότι οι Έλληνες δεν έχουν καμία ιδεολογική συγγένεια με τους Οικολόγους Πράσινους καθώς οι περιοχές στις οποίες συγκέντρωσαν τα υψηλότερα ποσοστά τους ήταν το Ψυχικό, η Φιλοθέη, η Νέα Πεντέλη, η Εκάλη, και η Δροσιά. Πραγματικά δεν καταλαβαίνω…. Δηλαδή επειδή στις συγκεκριμένες περιοχές υπάρχουν σπίτια πολλών τετραγωνικών, οι κάτοικοί τους έχουν αλλοτριωθεί από τα χρήματα, και κατ’επέκταση την εξουσία, ή εθελοτυφλούν, περισσότερο από τους υπόλοιπους Έλληνες επειδή πρόκειται για ένα σύστημα που το στηρίζουν και αντιστοίχως τους στηρίζει;
Πιστεύω τελικά ότι το χειρότερο είδος ανθρώπου δεν είναι ο ρατσιστής, αλλά ο υποκριτής. Εκείνος ο άνθρωπος που δεν έχει μεγάλη οικονομική άνεση, φθονεί τους κατέχοντες την οικονομική εξουσία και τους στηλιτεύει, ενώ μόλις αποκτήσει οποιοδήποτε είδους δύναμης οικειοποιείται κάθε συμπεριφορά που προηγουμένως κατέκρινε.
Φυσικά και όλα τα παραπάνω δεν ισχύουν για όλους τους ανθρώπους γιατί τότε θα ήταν και αυτό μία ακόμη προκατάληψη, αλλά ίσως αποτελεί μια διευκρίνιση στο "η Ελλάδα τρώει τα παιδιά της".
Καμία Ελλάδα δεν τα τρώει, δεν χρειάζεται, τρώγονται μεταξύ τους!

**Αγαπητέ συνάδελφε σε προτρέπω να διαβάσεις για την Μπολσεβίκικη επανάσταση και τη «Φάρμα των Ζώων». Αν τα συνδυάσεις βγαίνουν ενδιαφέροντα συμπεράσματα……

Αύριο είναι μια καινούρια μέρα...........

*

Τις τελευταίες εβδομάδες, με αφορμή τις βουλευτικές εκλογές άκουσα αρκετές θεωρίες περί συνειδητής αποχής ως ένδειξη αντίδρασης και δυσαρέσκειας όχι μόνο προς το δικομματισμό, αλλά προς το ελληνικό πολιτικό σύστημα εν γένει. Ποιος όμως μπορεί να διαχωρίσει αυτή τη μορφή αποχής από τον ωχαδελφισμό, έμφυτο στοιχείο του χαρακτήρα του Έλληνα;Εγώ πάντως όχι...Μόλις ακούω για συνειδητή αποχή συνειρμικά σκέφτομαι εκφράσεις όπως "Δεν μπορώ να σώσω τον κόσμο μόνος μου, ο ένας θα κάνει τη διαφορά;"Παλιότερα υπήρχε η μαύρη ψήφος, ως ένδειξη καταψήφισης,σήμερα υπάρχει η θετική ψήφος στα μικρότερα κόμματα,είτε αυτό είναι το Λ.Α.Ο.Σ. είτε είναι οι Οικολόγοι Πράσινοι. Πιστεύω ότι αυτή τη φορά ο Έλληνας ψήφισε κατά το δυνατό καλύτερο τρόπο...Αποδυναμώθηκε ένα από τα δύο κόμματα του δικομματισμού, και δημιουργήθηκε μια κυβέρνηση με ισχνότατη πλειοψηφία και περιορισμένη εώς ανύπαρκτη αλαζονεία. Πολλοί βέβαια κατέκριναν την είσοδο ενός ακροδεξιού κόμματος στη Βουλή. Αν προσπαθήσουμε, όμως να αξιολογήσουμε την κατάσταση πιο ανοιχτόμυαλα, μπορούμε να διαπιστώσουμε ότι ίσως η είσοδος του Λ.Α.Ο.Σ. στη Βουλή σηματοδοτεί την αφύπνιση των ψηφοφόρων και εγκαινιάζει μια περίοδο όπου ο λαός δεν θα είναι πια ένα απαθές κοινό, αλλά ένα ενεργό πολιτικό, και όχι κομματικό, σώμα. Από την άλλη, αυτή η θεωρία ίσως είναι απλά υπεραισιόδοξη, και σε τρία η τέσσερα χρόνια ο ίδιος λαός μπορεί απλά να εκλέξει -με "γνήσια" κίνητρα γιατί δεν θα είναι νωπές οι μνήμες από το ολοκαύτωμα της Πελοποννήσου και της Εύβοιας- για πρωθυπουργό της χώρας τον πιο διεφθαρμένο πολιτικό που διετέλεσε ποτέ ως Υπουργός Πολιτισμού στην Ελλάδα!

*Η γελοιογραφία είναι από την εφημερίδα "ΑΥΓΗ".